Tijd

Het begint onderhand eens tijd te worden dat ik de tijd neem om tijdig stukjes te blijven schrijven op mijn weblog. Ondanks alle goede voornemens komt het er veel te weinig van.
Inspiratie op virtueel papier zetten vergt een bepaald soort rust. Dat soort rust vind ik hier in huis moeilijk te vinden.

Ik kan het mezelf niet eens echt kwalijk nemen. Als moeder van drie kleine jongens, en als echtgenoot, en als vriendin, en buurvrouw, en noem nog eens wat rollen… Alle dagelijkse beslommeringen slobberen die rust -en vooral de tijd- op alsof het (vul in naar keuze:) hazelnootijs (etc.) betreft.

Mijn borduurwerk, een rustgevend blauwe merklap in wording, staart me iedere dag een paar keer indringend aan vanaf de kast. Als ik dan ’s avonds de kinderen weer op bed gelegd heb, en het huis weer aan kant, kijk ik wat tv en drink een kopje thee. Voetjes op schoot bij mijn echtgenoot. Moeheid grijpt genadeloos al mijn daadkracht en zet die moeiteloos om in loomheid en acceptatie. Tegenstribbelen heeft geen zin.

Overdag, tussen de bedrijven door spendeer ik mijn resterende schrijfdrift aan het formuleren van zakelijke en minder zakelijke mails. Ook het schrijven van kaarten en brieven op de analoge manier doe ik veel minder vaak dan vroeger.
Gelukkig helpt het donkere seizoen me een beetje onthaasten. Regenbuien dwingen ons tot binnen zitten, en de kinderen redden zich soms zowaar een kwartiertje zelf.
We komen er wel, en de intentie is er zeker.

En een klein beginnetje is hiermee alvast gemaakt…
Tijd voor vervolg!