Flatsen

Mijn auto is, een week geleden ongeveer, onder gescheten door vogels. Hij zat helemaal onder de vieze witte ‘flatsen’ en het zag er nogal troosteloos uit allemaal. Inmiddels is gelukkig het ergste leed er alweer afgeregend en staat het wagentje er weer als vanouds fris bij.

Na afgelopen weekend heb ik momenten gehad dat ik me net zo onder gescheten en troosteloos voelde als mijn auto eruit zag. Wat begon als een heerlijk vrij weekend eindigde in een onwaarschijnlijk beklemmende situatie die zelfs tot op vandaag nog her en der zijn tol eist. Maar ik ben dan ook niet voor niets goed in het verwikkeld raken in nodeloos ingewikkelde situaties.

Weinig nachtrust heeft ervoor gezorgd dat de man met de hamer er de laatste dagen een sport van maakt mij op de meest onhandige momenten doffe dreunen te geven met zijn slagwapen. Graag zou ik hem rücksichtslos terugmeppen en uitlachen!

Moeheid kan mij soms echt lam leggen. Door moeheid smelt mijn relativeringsvermogen en Het Grote Onzekerheidsmonster steekt fier zijn kop in de lucht. “Hallo, hier ben ik weer! En jij dacht dat je het allemaal zo goed wist? Nou, daar denk ik anders over… Heb je je wel gerealiseerd dat het zo zou kunnen zijn dat … denkt dat… En gisteren heb je … gezegd tegen… en nu zou het best kunnen zijn dat … vindt dat jij…” etc.

Het lastige is ook dat Het Grote Onzekerheidsmonster niet alleen gevoed wordt met moeheid, maar dat het ook moeheid in de hand werkt. Want wat vreselijk vermoeiend is het toch om te denken voor anderen.

Gelukkig merk ik sinds vandaag dat ook van mij de ergste vieze witte ‘flatsen’ aan het afregenen zijn. En dat ik er langzaam maar zeker ook weer wat frisser bij kom te staan.